Haft należy do najstarszych, a zarazem najpiękniejszych sposobów zdobienia zarówno odzieży jak i wielu innych przedmiotów - obrusów, serwet, pościeli czy wykonywania obrazów. Swoje przetrwanie haft zawdzięcza głównie sztuce ludowej i mimo stosowania w przemyśle haftu komputerowego, nadal jest bardzo modny.
Wiele jest dostępnych na rynku wydawnictw dotyczących haftu ręcznego, ale z reguły kierowane są one do osób z dużym doświadczeniem i umiejętnościami w tym temacie. Moim zamiarem jest zapoznanie zainteresowanych z podstawowymi wiadomościami teoretycznymi umożliwiającymi nauczenie się haftowania.
    Haft to nic innego jak zdobienie tkaniny przy użyciu jedno lub wielobarwnych nici z zastosowaniem różnego rodzaju ściegów i technik wykonywania.

Ś C I E G I

    W zależności od charakterystycznego sposobu przewlekania nici przez materiał rozróżnia się ściegi:

  • ścieg przed igłą,
  • ścieg za igłą,
  • ścieg krzyżowany,
  • haft właściwy,
  • haft nakładany,
  • aplikacje.

    Ścieg przed igłą (rys. 1) to najprostszy sposób wykonywania haftu. Nitkę przewleka się przez materiał od strony prawej do lewej, z reguły poziomo. Tym sposobem ściegi po prawej i po lewej stronie tkaniny są jednakowej długości. Tym ściegiem można wykonywać najprostsze elemnty zdobnicze.
    Kiedy zmienimy odstępy pomiędzy ściegami to uzyskamy różne ich odmiany uzyskując ciekawe elementy zdobnicze. Najpopularniejszą odmianą ściegu przed igłą jest fastryga (rys. 2). Wykonuje się ją również od prawej do lewej strony, jednak odstępy pomiędzy ściegami są dość małe. Długość ściegów fastrygi jest dowolna, a ściegami o różnej długości ułożonymi w rzędzie można tworzyć ozdobne szlaki.



        W haftach często spotykane są gwiazdki wieloramienne. Powstają one z pojedynczych ściegów przed igłą - każde ramię oddzielnie. Gwiazdkę wieloramienną można wykonać dwoma kolorami nici.



        Ścieg zygzakowaty, zwany również piłeczką, składa się ze ściegów skośnych lub pionowych. Haftuje się ją w dwóch fazach: najpierw od strony lewej do prawej (rys. a), a następnie od strony prawej do lewej, wkłuwając igłę ukośnie zawsze w te same miejsca (rys. b).
    Rysunek "c" pokazuje inną możliwość wykonania piłeczki. Kolejność wkłuwania igły jest zaznaczona na fragmentach wzoru. Ścieg ten stanowi zabudowany ornament, prawie całkowicie pokrywający tło materiału.



        Ściegi za igłą są zbliżone do ściegów przed igłą i wykonuje się je od strony prawej do lewej. Różnica widoczna jest jedynie po lewej stronie pracy gdyż ściegi zachodzą na siebie. Igłę z nitką wkłuwa się w odległości jednego ściegu, a wyjmuje w odległości dwóch ściegów od miejsca wkłucia. Następnie igłę wkłuwa się w odległości jednego ściegu, a wyjmuje w trzykrotnej odległości od pierwszego ściegu. Tym sposobem powstają ściegi 3 razy dłuższe niż po prawej. Rys. "a" pokazuje prawą, a rys. "b" lewą stronę pracy.



        Stębnówka zaliczana jest do najczęściej używanego ściegu za igłą. Igłę wkłuwa się w miejsce zakończenia poprzedniego ściegu, a wyjmuje się w odległości dwóch ściegów. Między ściegami nie ma odstępów. Po lewej stronie są one dwa razy dłuższe niż po prawej. Ścieg ten służy do wypełniania środków motywów wzoru lub wykonywania konturów wzorów i może być krótki (rys. a), bądź długi (rys. b).



        Sznureczki należą także do grupy ściegów za igłą (nazywane są także ściegiem wodnym. Wykonuje się je haftując od siebie w kierunku prostopadłym wkłuwając igłę w odległości pół ściegu nad lub pod poprzednim ściegiem, a wyjmuje igłę w miejscu, gdzie kończy się uprzednio wykonany ścieg. Służy on do haftowania łodyg kwiatowych, monogramów, konturów wzoru itp. Rodzaje sznureczków przedstawiają poniższe rysunki:
  • a - skręt od dołu prawy,
  • b - skręt od góry prawy,
  • c - skręt od góry lewy,
  • d - ścieg za igłą imitujący sznureczek



        Ściegi zadziergiwane lub inaczej dziergane charakteryzyją siętym, iż nitki układają się równolegle wobec siebie, a przechodząc zawsze pod igłą wiążą ścieg poprzedni z kolejnym. Ściegi te dzielą się na: dziergane właściwe, łańcuszkowe i gałązkowe.
    Ścieg dziergany właściwy
    Igłę wkłuwa się w materiał w górnej części konturu, a wyjmuje w dole, ponad nitką, którą przytrzymać należy palcem lewej ręki. W ten sposób tworzy się pętelka, która poprzez lekkie naciągnięcie - zadzierguje się. Haftując tego typu ściegiem należy wykazać się szczególną dokładnością.



    Ściegi zadziergiwane można haftować płasko lub na podkładzie. Podkładem nazywamy podwleczenie zaznaczonych motywów wzoru fastrygą lub drobnym ściegiem przed igłą. Na rys. "a" pokazany jest sposób wykonania na podkładzie ściegów zadziergiwanych ułożonych rzadko. Zwykle jednak haftuje się je gęsto, aby całkowicie zakryć podkład. Zastosowanie podkładu powoduje wypukłość, a zastosowanie go przy brzegu tkaniny bardzo ją wzmacnia. Na rys. "b" pokazano haft wykonany gęsto bez podkładu, natomiast na rys. "c" gęsto wykonany na podkładzie. Kolejne zdjęcie przedstawia fragment mojej własnej pracy wykonanej haftem zadziergiwanym bez podkładu.






  • PARTNERSKIE SERWISY: candida albicans | zespół weselny toruń | leczenie uzależnień | projektowanie i pozycjonowanie stron |
    | Klimatyzacja | Leczenie uzależnień toruń | Katalog Stron 3V | Osuszanie, odgrzybianie olsztyn | Pozycjonowanie toruń
    | Katalog stron-SEO | Katalog Stron |


    MENU: | Strona główna | Haft krzyżykowy | Haft richelieu | Haft angielski | Hafty ludowe


    koszty pracy w 2015 dzień wolny na egzamin dj na wesele www.zapoz.szczecin.pl www.qeno.lezajsk.pl